தேர்தல் ஆணையர் நியமனச் சட்டம் 2023: உச்ச நீதிமன்றத்தின் மாறுபட்ட தீர்ப்பு – அரசியலமைப்பு அமர்வுக்குச் செல்லுமா? முழு விளக்கம்

சுருக்கமான பதில்: தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்களை நியமிக்கும் தேர்வுக் குழுவிலிருந்து இந்தியத் தலைமை நீதிபதியை நீக்கி, அவருக்குப் பதிலாகப் பிரதமர் பரிந்துரைக்கும் ஒன்றிய அமைச்சரைச் சேர்த்த 2023 சட்டத்தை எதிர்த்த வழக்கை, அரசியலமைப்பு அமர்வுக்கு மாற்ற வேண்டும் என்ற ஒன்றிய அரசின் கோரிக்கையில், உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் தீபங்கர் தத்தா மற்றும் சதீஷ் சந்திர சர்மா 2026 செப்டம்பர் 23 அன்று மாறுபட்ட தீர்ப்புகளை (Split Verdict) வழங்கினர். நீதிபதி தத்தா கோரிக்கையை நிராகரித்தார்; நீதிபதி சர்மா ஏற்றார். இதனால் வழக்கு, அடுத்த கட்ட முடிவுக்காக இந்தியத் தலைமை நீதிபதியிடம் அனுப்பப்பட்டுள்ளது.

தேர்தல் ஆணையர் நியமனச் சட்ட வழக்கு – செய்தியின் சுருக்கம்

இந்திய ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம் நேர்மையான, சுதந்திரமான தேர்தல்கள். அந்தத் தேர்தல்களை நடத்தும் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் (ECI) அரசின் செல்வாக்கிலிருந்து விடுபட்டுச் செயல்பட வேண்டும் என்பது அரசியலமைப்பின் அடிப்படை எதிர்பார்ப்பு. ஆனால், தேர்தல் ஆணையர்களை யார், எப்படித் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்பதே அந்தச் சுதந்திரத்தின் முதல் சோதனை. இந்தக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்ட முக்கிய வழக்கில்தான் உச்ச நீதிமன்றம் தற்போது மாறுபட்ட தீர்ப்புகளை வழங்கியுள்ளது.

2023-இல் உச்ச நீதிமன்ற அரசியலமைப்பு அமர்வு, அனூப் பரன்வால் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில், நாடாளுமன்றம் சட்டம் இயற்றும் வரை, பிரதமர், மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர், இந்தியத் தலைமை நீதிபதி ஆகியோர் அடங்கிய குழுவின் பரிந்துரையின் பேரில் தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தது. அதைத் தொடர்ந்து, அதே ஆண்டு டிசம்பரில் நாடாளுமன்றம் “தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் (நியமனம், பணி நிபந்தனைகள் மற்றும் பதவிக்காலம்) சட்டம், 2023”-ஐ இயற்றியது. இந்தச் சட்டம், தேர்வுக் குழுவிலிருந்து தலைமை நீதிபதியை நீக்கி, பிரதமர் பரிந்துரைக்கும் ஒரு ஒன்றிய அமைச்சரவை அமைச்சரை அவருக்குப் பதிலாகச் சேர்த்தது.

இந்தச் சட்டத்தின் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடித்தன்மையை எதிர்த்துப் பல பொதுநல மனுக்கள் உச்ச நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டன. இந்த வழக்கில் அரசியலமைப்பு தொடர்பான கணிசமான கேள்விகள் இருப்பதால், அதைப் பெரிய அமர்வுக்கு மாற்ற வேண்டும் என்று ஒன்றிய அரசு கோரியது. அந்தக் கோரிக்கையின் மீதுதான் இரு நீதிபதிகள் அமர்வு 2026 செப்டம்பர் 23 அன்று மாறுபட்ட தீர்ப்புகளை வழங்கியது. இந்தக் கட்டுரையில், இரு நீதிபதிகளின் பார்வைகள், தேர்தல் ஆணையத்தின் வரலாறு, சீர்திருத்தக் குழுக்களின் பரிந்துரைகள், இரு தரப்பு வாதங்கள், அடுத்த கட்ட நடைமுறை, வாக்காளர்களுக்கான முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றை விரிவாகக் காணலாம்.

முக்கிய அம்சங்கள் ஒரே பார்வையில்

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் – வரலாறும் அமைப்பும்

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் 1950 ஜனவரி 25 அன்று நிறுவப்பட்டது; அந்த நாளே இன்று “தேசிய வாக்காளர் தினமாக” கொண்டாடப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் ஆணையம் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஒருவரை மட்டுமே கொண்ட அமைப்பாக இருந்தது. 1989-இல் முதன்முறையாக இரண்டு கூடுதல் தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர்; ஆனால் 1990-இல் அந்தப் பதவிகள் நீக்கப்பட்டன. 1993 முதல் ஆணையம் நிரந்தரமாக மூன்று உறுப்பினர்கள் கொண்ட அமைப்பாகச் செயல்படுகிறது. டி.என். சேஷன் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (1995) வழக்கில், பல உறுப்பினர் ஆணையத்தின் செல்லுபடித்தன்மையை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியது; ஆணையத்தின் முடிவுகள் பெரும்பான்மை அடிப்படையில் எடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறியது.

தமிழகத்தைச் சேர்ந்த டி.என். சேஷன் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராக இருந்த காலத்தில் (1990–1996), தேர்தல் நடத்தை விதிகளைக் கடுமையாக அமல்படுத்தியது, வாக்காளர் அடையாள அட்டையை அறிமுகப்படுத்தியது, தேர்தல் செலவுக் கட்டுப்பாடுகளை வலுப்படுத்தியது போன்ற சீர்திருத்தங்கள், ஆணையத்தின் சுதந்திரமும் அதிகாரமும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நாட்டுக்கு உணர்த்தின. ஒரு சுதந்திரமான தேர்தல் ஆணையர், ஜனநாயகத்தின் தரத்தையே மாற்றியமைக்க முடியும் என்பதற்கு அந்தக் காலம் சான்று. அதனால்தான், ஆணையர்களை யார் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்ற கேள்வி இன்றும் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

சீர்திருத்தக் குழுக்களின் பரிந்துரைகள்

தேர்தல் ஆணையர் நியமனத்தில் சுதந்திரமான தேர்வுக் குழு அவசியம் என்பது புதிய கோரிக்கை அல்ல. பல அரசுக் குழுக்கள் இதை முன்பே பரிந்துரைத்துள்ளன:

• தினேஷ் கோஸ்வாமி குழு (1990): தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் நியமனத்தில் இந்தியத் தலைமை நீதிபதி மற்றும் எதிர்க்கட்சித் தலைவருடன் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.
• இரண்டாவது நிர்வாகச் சீர்திருத்த ஆணையம் (2007): பிரதமர் தலைமையிலான, எதிர்க்கட்சித் தலைவர் உள்ளிட்டோர் அடங்கிய கொலீஜியம் மூலம் நியமனம் நடைபெற வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.
• இந்தியச் சட்ட ஆணையத்தின் 255-வது அறிக்கை (2015): பிரதமர், மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர், இந்தியத் தலைமை நீதிபதி ஆகியோர் அடங்கிய மூவர் குழு தேர்தல் ஆணையர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.

அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பு, இந்தப் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையிலேயே இடைக்கால ஏற்பாட்டை உருவாக்கியது. 2023 சட்டம், இந்தப் பரிந்துரைகளில் இருந்து விலகி, தலைமை நீதிபதிக்குப் பதிலாக அமைச்சரைச் சேர்த்ததே தற்போதைய சர்ச்சையின் வேர்.

இரு நீதிபதிகளின் மாறுபட்ட பார்வைகள்

நீதிபதி தீபங்கர் தத்தா – “சுதந்திரமான எதிர் எடை இல்லை”

வழக்கைப் பெரிய அமர்வுக்கு மாற்ற வேண்டும் என்ற ஒன்றிய அரசின் கோரிக்கையை நீதிபதி தத்தா நிராகரித்தார். தற்போதைய அமர்வே வழக்கை அதன் தகுதியின் அடிப்படையில் விசாரித்து முடிவு செய்யலாம் என்பது அவரது நிலைப்பாடு. அதே நேரத்தில், 2023 சட்டம் குறித்து அவர் கடுமையான கருத்துகளைத் தெரிவித்தார். “அமைச்சரவை அமைச்சரைச் சேர்ப்பது, ஒரு நடுநிலையான தேர்வாளர் வழங்கக்கூடிய சுதந்திரமான எதிர் எடையை (Independent Counterweight) வழங்கவில்லை” என்று அவர் கூறினார். தன்னை நியமித்த பிரதமரை எதிர்த்து ஒரு அமைச்சர் நியாயமாக வாக்களிக்க முடியாது என்பதால், குழு அரசியல் சார்புடையதாகத் தோற்றமளிக்கிறது என்றும், 2:1 என்ற விகிதத்தில் அரசுக்குப் பெரும்பான்மை இருப்பதால் எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் பங்கு வெறும் சம்பிரதாயமாகிவிடுகிறது என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். “ஒரு கிரிக்கெட் அணியின் தலைவரே நடுவரைத் தேர்ந்தெடுத்து, அந்த அணி வென்றால், அந்த வெற்றியின் மீது சந்தேக நிழல் படியும்” என்ற உவமையையும் அவர் பயன்படுத்தியதாகச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

நீதிபதி சதீஷ் சந்திர சர்மா – “அரசியலமைப்பு அமர்வே பொருத்தம்”

இந்த வழக்கு, அரசியலமைப்பை விளக்குவது தொடர்பான கணிசமான சட்டக் கேள்விகளை எழுப்புவதால், அதை ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியலமைப்பு அமர்வே விசாரிக்க வேண்டும் என்று நீதிபதி சர்மா கருதினார். அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பே ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வால் வழங்கப்பட்டது என்பதால், அதன் தாக்கத்தையும், நாடாளுமன்றம் இயற்றிய சட்டத்தின் செல்லுபடித்தன்மையையும் இரு நீதிபதிகள் அமர்வு தீர்மானிப்பது பொருத்தமல்ல என்பது இந்தப் பார்வையின் அடிப்படை. நீதிபதி சர்மா, சட்டத்தின் தகுதி குறித்து எந்த இறுதிக் கருத்தையும் தெரிவிக்காமல், வழக்கின் அரசியலமைப்பு முக்கியத்துவத்தை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு இந்த முடிவை எடுத்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

சட்டப் பின்னணி

அரசியலமைப்புப் பிரிவு 324

தேர்தல்களை மேற்பார்வையிடவும், வழிநடத்தவும், கட்டுப்படுத்தவும் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் வழங்குவது பிரிவு 324. பிரிவு 324(2)-இன்படி, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்களை, “நாடாளுமன்றம் இயற்றும் சட்டத்தின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு” குடியரசுத் தலைவர் நியமிப்பார். அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்து 70 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நாடாளுமன்றம் அத்தகைய சட்டத்தை இயற்றாததால், ஒன்றிய அமைச்சரவையின் ஆலோசனைப்படி குடியரசுத் தலைவரே ஆணையர்களை நியமித்து வந்தார். பிரிவு 324(5)-இன்படி, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரை உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியை நீக்கும் அதே கடுமையான நடைமுறையின் மூலமே பதவி நீக்கம் செய்ய முடியும்.

அனூப் பரன்வால் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (2023)

2023 மார்ச் 2 அன்று, நீதிபதி கே.எம். ஜோசப் தலைமையிலான ஐந்து நீதிபதிகள் அரசியலமைப்பு அமர்வு இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பை வழங்கியது. தேர்தல் ஆணையத்தின் சுதந்திரம் ஜனநாயகத்திற்கு இன்றியமையாதது என்றும், நாடாளுமன்றம் சட்டம் இயற்றும் வரை, பிரதமர், எதிர்க்கட்சித் தலைவர் (அல்லது மக்களவையில் பெரிய எதிர்க்கட்சியின் தலைவர்), இந்தியத் தலைமை நீதிபதி ஆகியோர் அடங்கிய குழுவின் பரிந்துரையின் பேரிலேயே நியமனங்கள் நடைபெற வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இது ஒரு “இடைக்கால ஏற்பாடு” என்பதும், நாடாளுமன்றம் சட்டம் இயற்றும் அதிகாரத்தை நீதிமன்றம் பறிக்கவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

2023 சட்டம் – தேர்வுக் குழு அமைப்பு

2023 டிசம்பரில் இயற்றப்பட்ட சட்டத்தின்படி:

• தேடல் குழு (Search Committee): ஒன்றிய சட்ட அமைச்சர் தலைமையில், இரண்டு மூத்த அதிகாரிகளுடன், தகுதியான ஐந்து பேர் கொண்ட பட்டியலைத் தயாரிக்கும்.
• தேர்வுக் குழு (Selection Committee): பிரதமர் (தலைவர்), மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அல்லது பெரிய எதிர்க்கட்சியின் தலைவர், பிரதமர் பரிந்துரைக்கும் ஒரு ஒன்றிய அமைச்சரவை அமைச்சர்.
• தேர்வுக் குழு, தேடல் குழுவின் பட்டியலுக்கு வெளியே உள்ளவரையும் பரிசீலிக்கலாம்.
• குழுவில் காலியிடம் இருந்தாலும் அதன் பரிந்துரை செல்லும்.

இந்த அமைப்பில், மூன்று உறுப்பினர்களில் இருவர் ஆளும் அரசைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால், நியமனங்களில் அரசுக்கு முழுக் கட்டுப்பாடு கிடைக்கிறது என்பதே மனுதாரர்களின் முக்கியக் குற்றச்சாட்டு.

மனுதாரர்களின் முக்கிய வாதங்கள்

1. அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பின் உணர்வுக்கு முரண்: அரசியலமைப்பு அமர்வு, சுதந்திரத்தை உறுதி செய்ய ஒரு நடுநிலை உறுப்பினர் அவசியம் என்று கருதியது. அந்த நடுநிலை உறுப்பினரை நீக்கியது, தீர்ப்பின் அடிப்படையை மீறுவதாகும்.
2. சுதந்திரமான தேர்தல் – அடிப்படைக் கட்டமைப்பு: சுதந்திரமான, நியாயமான தேர்தல் அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் (Basic Structure) ஒரு பகுதி என்று உச்ச நீதிமன்றம் பல தீர்ப்புகளில் கூறியுள்ளது. தேர்தல் ஆணையத்தின் சுதந்திரத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் சட்டம் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை மீறுகிறது.
3. பிரிவு 14 – தன்னிச்சையான தன்மை: ஆளும் கட்சிக்குப் பெரும்பான்மை வழங்கும் குழு அமைப்பு தன்னிச்சையானது (Manifestly Arbitrary).
4. போட்டியிடும் தரப்பே நடுவரைத் தேர்வு செய்வதா?: தேர்தலில் போட்டியிடும் ஆளும் கட்சியே, தேர்தலை நடத்துபவரைத் தேர்ந்தெடுப்பது “நலன் முரண்பாடு” (Conflict of Interest).

ஒன்றிய அரசின் வாதங்கள்

1. நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரம்: பிரிவு 324(2) நாடாளுமன்றத்திற்கே சட்டம் இயற்றும் அதிகாரத்தை வழங்குகிறது. அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பே அது இடைக்கால ஏற்பாடு என்று கூறியது.
2. தலைமை நீதிபதி நிர்வாக நியமனங்களில் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை: அதிகாரப் பிரிவினைக் கோட்பாட்டின்படி, நிர்வாக நியமனக் குழுக்களில் நீதித்துறைத் தலைவர் இடம்பெறுவது கட்டாயமல்ல.
3. கணிசமான அரசியலமைப்புக் கேள்வி: நாடாளுமன்றச் சட்டத்தின் செல்லுபடித்தன்மை, ஐந்து நீதிபதிகள் தீர்ப்பின் தாக்கம் ஆகியவை தொடர்பான கேள்விகள் என்பதால், பிரிவு 145(3)-இன்படி குறைந்தது ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வே விசாரிக்க வேண்டும்.

அதிகாரப் பிரிவினையா, நிறுவனச் சுதந்திரமா? – மையச் சட்ட விவாதம்

இந்த வழக்கில் இரண்டு முக்கிய அரசியலமைப்புக் கோட்பாடுகள் நேருக்கு நேர் மோதுகின்றன. முதலாவது, “அதிகாரப் பிரிவினை” (Separation of Powers). நியமனம் என்பது நிர்வாகச் செயல்பாடு; அதில் நீதித்துறைத் தலைவர் பங்கேற்பது நீதித்துறையின் எல்லையைத் தாண்டுவதாகும் என்பது அரசின் வாதம். மேலும், தேர்தல் தொடர்பான வழக்குகள் பின்னர் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு வரும்போது, நியமனத்தில் பங்கேற்ற தலைமை நீதிபதியின் நடுநிலை கேள்விக்குள்ளாகலாம் என்றும் வாதிடப்படுகிறது.

இரண்டாவது, “நிறுவனச் சுதந்திரம்” (Institutional Independence). தேர்தல் ஆணையம், தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளர், அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையம் போன்ற அரசியலமைப்பு அமைப்புகள் “நான்காவது தூண் நிறுவனங்கள்” (Fourth Branch Institutions) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அரசின் அதிகாரத்தைக் கண்காணிக்கும் இவை, அரசின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்டிருக்க வேண்டும். இவற்றின் நியமனத்தில் ஆளும் அரசுக்கு முழுக் கட்டுப்பாடு இருந்தால், அவற்றின் கண்காணிப்புப் பணியே பொருளற்றதாகிவிடும் என்பது மனுதாரர்களின் வாதம். நீதிபதி தத்தா குறிப்பிட்ட “சுதந்திரமான எதிர் எடை” என்பது இந்த இரண்டாவது கோட்பாட்டின் வெளிப்பாடு. தலைமை நீதிபதிதான் இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல; ஆளும் அரசுக்குப் பெரும்பான்மை இல்லாத, நடுநிலையான ஒரு அமைப்பு இருக்க வேண்டும் என்பதே அதன் சாரம். இந்த இரண்டு கோட்பாடுகளுக்கும் இடையே அரசியலமைப்பு அமர்வு எந்த சமநிலையைக் காண்கிறது என்பதே வழக்கின் இறுதி முடிவைத் தீர்மானிக்கும்.

பதவிப் பாதுகாப்பு – பிரிவு 324(5) மற்றும் 2023 சட்டம்

நியமன முறையுடன், பதவிப் பாதுகாப்பும் சுதந்திரத்தின் முக்கிய அம்சம். அரசியலமைப்பின்படி, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரை உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியை நீக்கும் அதே நடைமுறையின் மூலம் – நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் சிறப்புப் பெரும்பான்மையுடன் – மட்டுமே நீக்க முடியும். ஆனால், பிற தேர்தல் ஆணையர்களைத் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் பரிந்துரையின் பேரில் நீக்கலாம். 2023 சட்டம் ஆணையர்களின் பதவிக்காலம் (ஆறு ஆண்டுகள் அல்லது 65 வயது வரை), ஊதியம், பணி நிபந்தனைகள் ஆகியவற்றையும் வரையறுத்துள்ளது. பணியின்போது எடுக்கும் முடிவுகளுக்காக ஆணையர்கள் மீது வழக்குத் தொடர்வதிலிருந்து பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, பதவிப் பாதுகாப்பு ஓரளவு உறுதி செய்யப்பட்டிருந்தாலும், நியமன நிலையிலேயே சுதந்திரம் இல்லையெனில், பதவிப் பாதுகாப்பு மட்டும் போதாது என்பதே மனுதாரர்களின் நிலைப்பாடு.

மாறுபட்ட தீர்ப்பு (Split Verdict) – அடுத்து என்ன?

இரு நீதிபதிகள் அமர்வில் நீதிபதிகள் ஒருமித்த முடிவுக்கு வராதபோது, அந்த வழக்கு இந்தியத் தலைமை நீதிபதியின் முன் வைக்கப்படுகிறது. தலைமை நீதிபதி, “ரோஸ்டர் மாஸ்டர்” என்ற நிர்வாக அதிகாரத்தின் கீழ், பின்வரும் வழிகளில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்:

• மூன்று நீதிபதிகள் அமர்வை அமைத்து, பெரிய அமர்வுக்கு மாற்றும் கேள்வியை மட்டும் தீர்மானிக்கச் செய்யலாம்.
• நேரடியாக ஐந்து நீதிபதிகள் அரசியலமைப்பு அமர்வை அமைத்து, முழு வழக்கையும் விசாரிக்கச் செய்யலாம்.
• வேறொரு பொருத்தமான அமர்வுக்கு வழக்கை ஒதுக்கலாம்.

உச்ச நீதிமன்ற நடைமுறை விதிகளின்படி, மாறுபட்ட கருத்துகள் இருக்கும்போது பெரிய அமர்வு அமைக்கப்படுவதே வழக்கம். எனவே, இந்த வழக்கு விரைவில் அரசியலமைப்பு அமர்வுக்குச் செல்லும் என்றே சட்ட வல்லுநர்கள் எதிர்பார்க்கின்றனர். இதனால் இறுதித் தீர்ப்பு வர மேலும் காலம் ஆகலாம்.

வழக்கின் காலவரிசை

• 1950 ஜனவரி 25: இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் நிறுவப்பட்டது.
• 1990: தினேஷ் கோஸ்வாமி குழு, நடுநிலையான நியமன முறையைப் பரிந்துரைத்தது.
• 1993: மூன்று உறுப்பினர் ஆணையம் நிரந்தரமானது.
• 2015: சட்ட ஆணையத்தின் 255-வது அறிக்கை – பிரதமர், எதிர்க்கட்சித் தலைவர், தலைமை நீதிபதி குழுப் பரிந்துரை.
• 2023 மார்ச் 2: அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பு – இடைக்கால மூவர் குழு.
• 2023 டிசம்பர்: புதிய சட்டம் இயற்றம் – தலைமை நீதிபதிக்குப் பதிலாக ஒன்றிய அமைச்சர்.
• 2024 மார்ச்: சட்டத்திற்கு இடைக்காலத் தடை விதிக்க உச்ச நீதிமன்றம் மறுப்பு.
• 2026 செப்டம்பர் 23: பெரிய அமர்வுக்கு மாற்றும் கோரிக்கையில் மாறுபட்ட தீர்ப்பு; வழக்கு தலைமை நீதிபதியிடம்.

இதற்கிடையில் நியமனங்கள் என்ன ஆகும்?

2024 மார்ச்சில், 2023 சட்டத்திற்கு இடைக்காலத் தடை விதிக்க உச்ச நீதிமன்றம் மறுத்தது. பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்பு தடை விதிப்பது குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்று நீதிமன்றம் கருதியது. அதன் பின்னர், இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமிக்கப்பட்டுப் பணியாற்றி வருகின்றனர். தற்போதைய மாறுபட்ட தீர்ப்பு, இந்த நியமனங்களின் செல்லுபடித்தன்மையைப் பாதிக்காது. இறுதித் தீர்ப்பில் சட்டம் அரசியலமைப்புக்கு முரணானது என்று அறிவிக்கப்பட்டாலும், பொதுவாக “நடைமுறைப் பதவி வகிப்பு” (De Facto Doctrine) கோட்பாட்டின்படி, ஏற்கெனவே எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் பாதுகாக்கப்படும் என்பது நிலைபெற்ற சட்டம்.

உலக நாடுகளின் நடைமுறை – தேர்தல் ஆணையர் நியமனம்

பல ஜனநாயக நாடுகளில், தேர்தல் ஆணைய உறுப்பினர்களின் நியமனத்தில் ஆளும் அரசின் ஒருதலைப்பட்சக் கட்டுப்பாட்டைத் தவிர்க்கும் ஏற்பாடுகள் உள்ளன. சில நாடுகளில் நாடாளுமன்றக் குழுக்களின் ஒப்புதல் தேவை; சில நாடுகளில் நீதித்துறை பிரதிநிதிகள் தேர்வுக் குழுவில் இடம்பெறுகின்றனர்; சில நாடுகளில் ஆளும் மற்றும் எதிர்க்கட்சிகளின் சம பிரதிநிதித்துவம் உறுதி செய்யப்படுகிறது. நீதிபதி தத்தா குறிப்பிட்ட “சுதந்திரமான எதிர் எடை” என்ற கருத்து, இந்த உலகளாவிய நடைமுறைகளின் அடிப்படையிலேயே அமைந்துள்ளது. இந்தியாவின் பிற அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்டப்பூர்வ அமைப்புகளான மத்தியப் புலனாய்வுப் பிரிவு (CBI) இயக்குநர், லோக்பால், மத்தியத் தகவல் ஆணையர் போன்றவற்றின் நியமனக் குழுக்களிலும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மற்றும் சில நேர்வுகளில் தலைமை நீதிபதி இடம்பெறுகின்றனர். உதாரணமாக, CBI இயக்குநர் நியமனக் குழுவில் பிரதமர், எதிர்க்கட்சித் தலைவர், தலைமை நீதிபதி (அல்லது அவர் பரிந்துரைக்கும் நீதிபதி) இடம்பெறுகின்றனர். இந்த ஒப்பீடும் வழக்கில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

தமிழ்நாடு மற்றும் மாநிலங்களுக்கான முக்கியத்துவம்

தேர்தல் ஆணையத்தின் சுதந்திரம் என்பது தில்லிக்கு மட்டுமான பிரச்சினை அல்ல. மக்களவை, சட்டமன்றத் தேர்தல்கள், குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் துணைக் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல்கள் அனைத்தையும் நடத்துவது இந்தியத் தேர்தல் ஆணையமே. வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தம், தொகுதி மறுவரையறை தொடர்பான நடவடிக்கைகள், தேர்தல் நடத்தை விதிகள் அமலாக்கம், கட்சிச் சின்னங்கள் ஒதுக்கீடு போன்ற பல முக்கிய முடிவுகள் ஆணையத்தால் எடுக்கப்படுகின்றன. இந்த முடிவுகள் அனைத்தும் மாநிலக் கட்சிகளையும் வாக்காளர்களையும் நேரடியாகப் பாதிக்கின்றன. எனவே, தேர்தல் ஆணையர்கள் நடுநிலையான முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது, கூட்டாட்சி அமைப்பில் மாநிலங்களின் நலனுக்கும் இன்றியமையாதது. தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட மாநிலங்களின் அரசியல் கட்சிகள் இந்த வழக்கின் போக்கை நெருக்கமாகக் கவனித்து வருகின்றன.

சாதாரண வாக்காளருக்கு இதன் பொருள் என்ன?

• உங்கள் வாக்கின் மதிப்பு: தேர்தலை நடத்தும் அமைப்பு நடுநிலையாக இருந்தால் மட்டுமே, உங்கள் வாக்கு நேர்மையாக எண்ணப்படும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கும்.
• நடத்தை விதிகளின் சம அமலாக்கம்: ஆளும் கட்சிக்கும் எதிர்க்கட்சிக்கும் தேர்தல் நடத்தை விதிகள் சமமாக அமல்படுத்தப்படுவது, ஆணையத்தின் சுதந்திரத்தைப் பொறுத்தது.
• வாக்காளர் பட்டியல் நேர்மை: பெயர் சேர்த்தல், நீக்கல் போன்றவற்றில் வெளிப்படைத்தன்மை ஆணையத்தின் நம்பகத்தன்மையுடன் இணைந்தது.
• புகார் அளிக்கும் உரிமை: தேர்தல் முறைகேடுகள் குறித்து cVIGIL செயலி, மாவட்டத் தேர்தல் அலுவலர், தலைமைத் தேர்தல் அதிகாரி ஆகியோரிடம் புகார் அளிக்கலாம். ஆணையத்தின் நடுநிலை, இத்தகைய புகார்கள் மீதான நடவடிக்கையின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்கிறது.
• தகவல் அறியும் உரிமை: தேர்தல் ஆணையத்தின் நிர்வாக முடிவுகள், வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தங்கள் குறித்த விவரங்களைத் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம், 2005-இன் கீழ் கோரிப் பெறலாம். வெளிப்படைத்தன்மையைக் கோருவது ஒவ்வொரு குடிமகனின் உரிமை; அதுவே ஆணையத்தின் பொறுப்புடைமையை உறுதி செய்யும் சிறந்த கருவியும் கூட.

வழக்கறிஞரின் பார்வை

இந்த மாறுபட்ட தீர்ப்பு, வழக்கின் தகுதி மீதான இறுதி முடிவு அல்ல; எந்த அமர்வு விசாரிக்க வேண்டும் என்ற நடைமுறைக் கேள்வியிலேயே நீதிபதிகள் வேறுபட்டுள்ளனர். ஆனால், நீதிபதி தத்தாவின் கருத்துகள், எதிர்கால அரசியலமைப்பு அமர்வின் விவாதத்திற்கு வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்துள்ளன. சட்ட நோக்கில், இந்த வழக்கின் மையக் கேள்வி இதுதான்: பிரிவு 324(2) நாடாளுமன்றத்திற்குச் சட்டம் இயற்றும் அதிகாரம் வழங்கினாலும், அந்தச் சட்டம் தேர்தல் ஆணையத்தின் சுதந்திரம் என்ற அரசியலமைப்பு மதிப்பீட்டை – அடிப்படைக் கட்டமைப்பை – பலவீனப்படுத்தலாமா? கேசவானந்த பாரதி (1973) முதல் இந்திரா காந்தி எதிர் ராஜ் நாராயண் (1975) வரை, சுதந்திரமான நியாயமான தேர்தல் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் அங்கம் என்று உச்ச நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. எனவே, அரசியலமைப்பு அமர்வு, நாடாளுமன்ற இறையாண்மைக்கும், அரசியலமைப்பு அமைப்புகளின் சுதந்திரத்திற்கும் இடையே சமநிலையைக் காண வேண்டிய முக்கியப் பொறுப்பை எதிர்கொள்ளும். இந்த வழக்கின் இறுதித் தீர்ப்பு, இந்திய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலத்தில் நீண்டகாலத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதில் ஐயமில்லை. குறிப்பாக, நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு இடைக்கால ஏற்பாட்டை, நாடாளுமன்றம் சட்டம் இயற்றி மாற்றும்போது, அந்தச் சட்டம் தீர்ப்பின் “அடிப்படை நோக்கத்தை” (Underlying Rationale) மதிக்க வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் இந்த வழக்கில் முக்கியமானது. நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் அடிப்படையை நீக்காமல், அதை வெறுமனே புறக்கணிக்கும் சட்டம் செல்லாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் பல வழக்குகளில் கூறியுள்ளது. இந்தக் கோட்பாடு தேர்தல் ஆணையர் நியமனச் சட்டத்திற்கு எவ்வாறு பொருந்தும் என்பதே அரசியலமைப்பு அமர்வின் முன் உள்ள மிக நுணுக்கமான சட்டக் கேள்வியாக இருக்கும்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)

தொடர்புடைய செய்திகள்

• மேகதாது தீர்மானம்: பிரிவு 212 குறித்து சென்னை உயர் நீதிமன்றம்
• விஜய் தேர்தல் பிரமாணப் பத்திரம் – Form 26 சட்டப்பிரச்சினை
• உச்ச நீதிமன்ற மண்டலக் கிளை சென்னையில் அமைப்பு – கெஜட் அறிவிப்பு

முடிவுரை

“தேர்தல் நடத்துபவர் நடுநிலையாக இருப்பதோடு, நடுநிலையாகத் தோன்றவும் வேண்டும்” – இதுவே இந்த வழக்கின் மையச் செய்தி. 2026 செப்டம்பர் 23 அன்று வெளியான மாறுபட்ட தீர்ப்பு, இந்தக் கேள்விக்கான இறுதிப் பதிலை அரசியலமைப்பு அமர்வின் கைகளில் ஒப்படைக்கும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளது. நாடாளுமன்றத்தின் சட்டமியற்றும் அதிகாரமும், தேர்தல் ஆணையத்தின் அரசியலமைப்புச் சுதந்திரமும் மோதும் இந்த வழக்கின் இறுதித் தீர்ப்பு, அடுத்த பல தசாப்தங்களுக்கு இந்தியத் தேர்தல்களின் நம்பகத்தன்மையைத் தீர்மானிக்கும். அதுவரை, வாக்காளர்களும், அரசியல் கட்சிகளும், சிவில் சமூகமும் இந்த வழக்கைக் கூர்ந்து கவனிப்பதும், தேர்தல் நடைமுறைகளில் வெளிப்படைத்தன்மையை வலியுறுத்துவதும் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்கும் கடமையாகும். நாடாளுமன்றமும் இந்த விவாதத்தை மீண்டும் பரிசீலித்து, சட்ட ஆணையம் உள்ளிட்ட குழுக்களின் பரிந்துரைகளை ஏற்று, அனைத்துத் தரப்பினரும் நம்பிக்கை கொள்ளும் வகையிலான நியமன முறையை உருவாக்குவது, நீதிமன்றத் தீர்ப்பைவிடச் சிறந்த நிரந்தரத் தீர்வாக அமையும். தேர்தல் ஆணையத்தின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கைதான் இந்திய ஜனநாயகத்தின் மிகப்பெரிய சொத்து; அதைக் காப்பது ஆளும் கட்சி, எதிர்க்கட்சி, நீதித்துறை ஆகிய அனைவரின் பொறுப்பு.

ஆதாரங்கள்: Business Standard, Bar & Bench, ETV Bharat தமிழ்.

கட்டுரையாளர்: வழக்கறிஞர் சரவணன் ஆர் (Adv. Saravvanan R), வழக்கறிஞர் மற்றும் சட்ட ஆலோசகர், ராஜேந்திரா லா ஆபீஸ் எல்எல்பி (Rajendra Law Office LLP), சென்னை. அரசியலமைப்பு மற்றும் தேர்தல் சட்ட வழக்குகள் தொடர்பான சட்ட ஆலோசனைக்கு: 📞 044-26533389 | 📱 +91-9994287060 | 🌐 www.lawyerchennai.com | 📩 sarav@lawyerchennai.com

பொறுப்புத் துறப்பு: இக்கட்டுரை பொதுத் தகவலுக்காக மட்டுமே; இது சட்ட ஆலோசனை அல்ல. உங்கள் தனிப்பட்ட சூழலுக்கு ஏற்ற ஆலோசனைக்கு தகுதியான வழக்கறிஞரை அணுகவும்.