போக்சோ சட்ட அனுமானம் முழுமையானது அல்ல: சான்றுகளை ஆய்வு செய்வது நீதிமன்றக் கடமை – உச்ச நீதிமன்றம் (பிரிவு 29, 30 விளக்கம்)

சுருக்கமான பதில்: போக்சோ (POCSO) சட்டத்தின் பிரிவுகள் 29 மற்றும் 30 வழங்கும் “குற்ற அனுமானம்” (Presumption) முழுமையானது அல்ல; அது மறுக்கத்தக்கது (Rebuttable) என்றும், இந்த அனுமானம் இருந்தாலும், அரசுத் தரப்பு சாட்சியங்களை நீதிமன்றம் கவனமாக ஆய்வு செய்யும் கடமையிலிருந்து விடுபடவில்லை என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் தீபக் எதிர் டெல்லி அரசு (2026 INSC 1008) வழக்கில் 2026 செப்டம்பரில் தீர்ப்பளித்தது. அனுமானம் செயல்பட, அரசுத் தரப்பு முதலில் “அடிப்படை உண்மைகளை” (Foundational Facts) நிறுவ வேண்டும். மருத்துவ மற்றும் தடய அறிவியல் சான்றுகளில் முரண்பாடுகள், சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்களில் பெரும் வேறுபாடுகள் இருந்ததால், 10 ஆண்டு சிறைத் தண்டனை பெற்றவர் விடுதலை செய்யப்பட்டார்.

போக்சோ அனுமானம் – தீர்ப்பின் சுருக்கம்

குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் சமூகத்தின் மிகக் கொடிய குற்றங்களில் ஒன்று. இத்தகைய குற்றங்களைத் தடுக்கவும், பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு விரைவான நீதி வழங்கவும், 2012-இல் “பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டம்” (POCSO Act) இயற்றப்பட்டது. குழந்தைகள் நீதிமன்றத்தில் சாட்சியமளிப்பதில் உள்ள சிரமங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தச் சட்டம் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு எதிராக ஒரு சிறப்பு அனுமானத்தை உருவாக்கியது. அதாவது, சில நிபந்தனைகளின் கீழ், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் குற்றம் செய்ததாக நீதிமன்றம் அனுமானிக்கும்; அதை மறுப்பது அவரது பொறுப்பு.

ஆனால், இந்த அனுமானம் எந்த அளவுக்குச் செயல்படும்? அரசுத் தரப்பு எதையும் நிரூபிக்காமலேயே, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் குற்றவாளி என்று கருதலாமா? இந்தக் கேள்விக்கு உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் பிரசாந்த் குமார் மிஸ்ரா மற்றும் என்.வி. அஞ்சாரியா அடங்கிய அமர்வு தெளிவான பதிலை வழங்கியுள்ளது. இந்த வழக்கில், டெல்லியில் ஒரு சிறுமிக்கு எதிரான கடுமையான பாலியல் தாக்குதல் குற்றச்சாட்டில், விசாரணை நீதிமன்றம் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு ஆட்கடத்தலுக்கு (IPC பிரிவு 363) ஒரு ஆண்டும், போக்சோ பிரிவு 6-இன் கீழ் 10 ஆண்டுகளும் கடுங்காவல் தண்டனை விதித்தது. உயர் நீதிமன்றமும் அதை உறுதி செய்தது. மேல்முறையீட்டில் உச்ச நீதிமன்றம், சான்றுகளை மறுஆய்வு செய்து, குற்றம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கப்படவில்லை என்று கூறி அவரை விடுதலை செய்தது. இந்தக் கட்டுரையில், போக்சோ சட்டத்தின் பின்னணி, பிரிவுகள் 29, 30 விளக்கம், நீதிமன்றத்தின் சட்டத் தர்க்கம், முன்னுதாரணத் தீர்ப்புகள், பெற்றோர்கள், விசாரணை அதிகாரிகள், ஊடகங்களுக்கான வழிகாட்டுதல்கள் ஆகியவற்றை விரிவாகக் காணலாம்.

முக்கிய அம்சங்கள் ஒரே பார்வையில்

போக்சோ சட்டம் – வரலாறும் நோக்கமும்

2012-க்கு முன்பு, குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் இந்தியத் தண்டனைச் சட்டத்தின் பொதுப் பிரிவுகளின் கீழ் மட்டுமே விசாரிக்கப்பட்டன. அவை குழந்தைகளின் தனித்துவமான பாதிப்புகளையும் தேவைகளையும் போதுமான அளவு கவனத்தில் கொள்ளவில்லை. இந்தக் குறையைப் போக்க, “பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டம், 2012” இயற்றப்பட்டு, 2012 நவம்பர் 14 – குழந்தைகள் தினத்தன்று – நடைமுறைக்கு வந்தது. இந்தச் சட்டம் 18 வயதுக்குட்பட்ட அனைவரையும் “குழந்தை” என்று வரையறுக்கிறது; பாலின வேறுபாடின்றி ஆண், பெண் குழந்தைகள் இருவருக்கும் பாதுகாப்பு வழங்குகிறது. 2019 திருத்தச் சட்டம், கடுமையான ஊடுருவல் பாலியல் தாக்குதலுக்கான தண்டனைகளை மேலும் கடுமையாக்கியது; குழந்தைகளை உள்ளடக்கிய ஆபாசப் பொருட்கள் தொடர்பான விதிகளையும் வலுப்படுத்தியது.

இந்தச் சட்டத்தின் மூன்று முக்கியத் தூண்கள்: (1) குற்றங்களுக்கான தெளிவான வரையறைகளும் கடுமையான தண்டனைகளும்; (2) குழந்தை நட்பு விசாரணை மற்றும் நீதிமன்ற நடைமுறைகள்; (3) பிரிவுகள் 29, 30 வழங்கும் சான்றுச் சுமை மாற்றம். மூன்றாவது தூணின் வரம்புகளைத்தான் தற்போதைய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

போக்சோ சட்டம் – பிரிவுகள் 29 மற்றும் 30 என்ன சொல்கின்றன?

பிரிவு 29 – குற்ற அனுமானம்

போக்சோ சட்டத்தின் பிரிவுகள் 3, 5, 7, 9 ஆகியவற்றின் கீழான குற்றங்களைச் (ஊடுருவல் பாலியல் தாக்குதல், கடுமையான ஊடுருவல் பாலியல் தாக்குதல், பாலியல் தாக்குதல், கடுமையான பாலியல் தாக்குதல்) செய்ததாக, அல்லது செய்யத் தூண்டியதாக, அல்லது செய்ய முயன்றதாக ஒருவர் மீது வழக்குத் தொடரப்பட்டால், “அவர் அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தார் என்று, மாறாக நிரூபிக்கப்படும் வரை, சிறப்பு நீதிமன்றம் அனுமானிக்கும்” என்று பிரிவு 29 கூறுகிறது.

பிரிவு 30 – குற்ற மனநிலை அனுமானம்

குற்ற மனநிலை (Culpable Mental State) தேவைப்படும் குற்றங்களில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு அத்தகைய மனநிலை இருந்ததாக நீதிமன்றம் அனுமானிக்கும் என்றும், அதை மறுக்க, அத்தகைய மனநிலை இல்லை என்பதை “சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி” அவர் நிரூபிக்க வேண்டும் என்றும் பிரிவு 30 கூறுகிறது.

“தலைகீழ் சுமை” (Reverse Burden) – ஏன்?

பொதுவான குற்றவியல் சட்டத்தில், “குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை ஒருவர் நிரபராதி” (Presumption of Innocence) என்பது அடிப்படைக் கோட்பாடு. குற்றத்தை நிரூபிக்கும் சுமை முழுவதும் அரசுத் தரப்பிடமே உள்ளது. ஆனால், குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் பெரும்பாலும் சாட்சிகள் இல்லாத இடங்களில் நிகழ்கின்றன; குழந்தைகள் அச்சம், குழப்பம், வயது காரணமாகத் தெளிவாகச் சாட்சியமளிக்க முடியாமல் போகலாம். இந்தச் சூழலைக் கருத்தில் கொண்டே, நாடாளுமன்றம் போக்சோ சட்டத்தில் தலைகீழ் சுமையை அறிமுகப்படுத்தியது. இது குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான முக்கியமான சட்டக் கருவி. ஆனால், எந்தச் சட்டக் கருவியும் முறையாகப் பயன்படுத்தப்படும்போதுதான் அதன் நோக்கம் நிறைவேறும்; தவறான பயன்பாடு, அது பாதுகாக்க நினைக்கும் நோக்கத்தையே பலவீனப்படுத்திவிடும் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

நிரபராதித்தனக் கோட்பாடும் தலைகீழ் சுமையும் – அரசியலமைப்புப் பார்வை

“குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை நிரபராதி” என்ற கோட்பாடு, அரசியலமைப்புப் பிரிவு 21 வழங்கும் நியாயமான விசாரணை உரிமையின் ஒரு அங்கமாகக் கருதப்படுகிறது. இருப்பினும், சில கடுமையான குற்றங்களில் நாடாளுமன்றம் தலைகீழ் சுமை விதிகளை உருவாக்குவதை உச்ச நீதிமன்றம் அனுமதித்துள்ளது. போதைப்பொருள் தடுப்புச் சட்டம் (NDPS) தொடர்பான நூர் ஆகா எதிர் பஞ்சாப் அரசு (2008) வழக்கில், அரசுத் தரப்பு முதலில் அடிப்படை உண்மைகளை நிறுவும் நிபந்தனையுடன் மட்டுமே தலைகீழ் சுமை அரசியலமைப்புக்கு உட்பட்டது என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. அதே கோட்பாடு போக்சோ சட்டத்திற்கும் பொருந்தும் என்பதை தீபக் வழக்கு தீர்ப்பு உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. அதாவது, தலைகீழ் சுமை என்பது அரசுத் தரப்பின் சுமையை முற்றிலும் நீக்குவதில்லை; அரசுத் தரப்பு ஒரு நம்பகமான அடிப்படையை உருவாக்கிய பிறகே, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய நிலை எழுகிறது. இந்த விளக்கமே, போக்சோ சட்டத்தின் அனுமான விதிகளை அரசியலமைப்புக்கு இணக்கமானவையாக வைத்திருக்கிறது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் முக்கியக் கருத்துகள்

1. அனுமானம் செயல்பட அடிப்படை உண்மைகள் அவசியம்

பிரிவு 29 அனுமானம் தானாகச் செயல்படுவதில்லை. குற்றம் நிகழ்ந்தது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் அதில் தொடர்புடையவர் போன்ற அடிப்படை உண்மைகளை (Foundational Facts) அரசுத் தரப்பு முதலில் நம்பகமான சான்றுகளுடன் நிறுவ வேண்டும். அதன் பின்னரே, அனுமானம் செயல்பட்டு, அதை மறுக்கும் சுமை குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீது மாறும். நவீன் தனிராம் பராய்யே எதிர் மகாராஷ்டிர அரசு (2018) உள்ளிட்ட முந்தைய தீர்ப்புகளை நீதிமன்றம் இதற்கு ஆதாரமாகக் குறிப்பிட்டது. அடிப்படை உண்மைகளே ஐயத்திற்கு உள்ளானால், அவற்றின் மீது கட்டமைக்கப்படும் அனுமானமும் நிலைக்காது என்பதே இதன் சாரம். அதாவது, அனுமானம் ஒரு கட்டடத்தின் மேல்தளம் போன்றது; அடித்தளம் உறுதியாக இல்லாவிட்டால், மேல்தளம் நிற்க முடியாது.

2. அனுமானம் மறுக்கத்தக்கது – “மறைந்துவிடலாம்”

குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், குறுக்கு விசாரணையின் மூலம் அரசுத் தரப்பு சாட்சியங்களில் உள்ள முரண்பாடுகளை வெளிக்கொணர்ந்தாலோ, அல்லது மருத்துவச் சான்றுகள் குற்றச்சாட்டுக்கு முரணாக இருந்தாலோ, “குற்ற அனுமானம் மறைந்துவிடலாம்” என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

3. மறுக்க “நிகழ்தகவுப் பெரும்பான்மை” போதும்

பிரிவு 29 அனுமானத்தை மறுக்க, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரபராதி என்று நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை; “நிகழ்தகவுப் பெரும்பான்மை” (Preponderance of Probability) அடிப்படையில், தனது தரப்பு நம்பத்தகுந்தது என்பதைக் காட்டினாலே போதுமானது. வி.டி. ஜிங்கன் எதிர் உத்தரப் பிரதேச அரசு (1966) தீர்ப்பின் கோட்பாட்டை நீதிமன்றம் இதற்குப் பயன்படுத்தியது.

4. சாட்சியங்களை ஆய்வு செய்யும் நீதிமன்றக் கடமை தொடர்கிறது

தலைகீழ் சுமை விதிகள் இருந்தாலும், அரசுத் தரப்பு சாட்சியங்களை விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆய்வு செய்யும் நீதிமன்றத்தின் அடிப்படைக் கடமை நீங்கிவிடுவதில்லை. குற்றத்தைச் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கும் அரசுத் தரப்பின் அடிப்படைப் பொறுப்பும் தொடர்கிறது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

இந்த வழக்கில் கண்டறியப்பட்ட சான்றுக் குறைபாடுகள்

உச்ச நீதிமன்றம் பின்வரும் முக்கியக் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது (பாதிக்கப்பட்டவரின் அடையாளத்தைப் பாதுகாக்கும் வகையில் இங்கு பொதுவாக மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறது):

• தடய அறிவியல் சான்றுகள்: தொடர்புடைய பொருட்களில் விந்து அல்லது ஆண் DNA கண்டறியப்படவில்லை.
• மருத்துவச் சான்றுகள்: குற்றச்சாட்டின் தன்மைக்கு ஏற்ப இருக்க வேண்டிய உடல்ரீதியான அறிகுறிகள் பதிவாகவில்லை. மருத்துவமனைப் பதிவுகள், தனியார் மருத்துவரின் சாட்சியத்துடன் முரண்பட்டன. அந்த மருத்துவர் சிகிச்சைப் பதிவுகளைத் தயாரிக்கவில்லை.
• சாட்சியங்களில் முரண்பாடு: புகார்தாரரின் வாக்குமூலத்திற்கும் மருத்துவரின் சாட்சியத்திற்கும் இடையே நேரம், உடன் வந்தவர்கள் போன்ற விவரங்களில் பெரும் வேறுபாடுகள் இருந்தன. காலப்போக்கில் வாக்குமூலத்தில் “மேம்பாடுகள்” (Improvements) செய்யப்பட்டிருந்தன.
• காவல்துறைக்குத் தகவல்: மருத்துவர் காவல்துறைக்குத் தகவல் தெரிவித்ததாகக் கூறியதற்கு உறுதிப்படுத்தும் சான்று இல்லை.
• குழந்தையின் வாக்குமூலம்: மிகச் சிறிய வயது காரணமாகக் குழந்தையின் வாக்குமூலத்தைப் பதிவு செய்ய முடியவில்லை.
• முன்விரோதம்: இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே பொதுக் குடிநீர் இணைப்பு தொடர்பாகத் தகராறு இருந்ததைக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தரப்பு நிறுவியது; இது பொய்ப் புகாருக்கான சாத்தியக்கூறை எழுப்பியது.

இந்தக் குறைபாடுகளைக் கருத்தில் கொண்டு, அடிப்படை உண்மைகள் நம்பகமாக நிறுவப்படவில்லை என்றும், அனுமானம் செயல்பட்டாலும் அது வெற்றிகரமாக மறுக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் நீதிமன்றம் தீர்மானித்தது.

மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றங்களின் பங்கு

பொதுவாக, விசாரணை நீதிமன்றமும் உயர் நீதிமன்றமும் ஒரே முடிவுக்கு வந்த “இணையான கண்டறிதல்களில்” (Concurrent Findings) உச்ச நீதிமன்றம் தலையிடுவது அரிது. ஆனால், அந்தக் கண்டறிதல்கள் சான்றுகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதன் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தாலோ, முக்கியச் சான்றுகள் புறக்கணிக்கப்பட்டிருந்தாலோ, சட்டக் கோட்பாடுகள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தாலோ, நீதியின் நலன் கருதி உச்ச நீதிமன்றம் தலையிடும். இந்த வழக்கில், கீழமை நீதிமன்றங்கள் பிரிவு 29 அனுமானத்தை ஏறக்குறைய தானியங்கியாகப் பயன்படுத்தி, மருத்துவ மற்றும் தடய அறிவியல் சான்றுகளின் முரண்பாடுகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. எனவே, இந்தத் தீர்ப்பு விசாரணை நீதிமன்றங்களுக்கும் ஒரு வழிகாட்டியாக அமைகிறது: அனுமானத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன், அடிப்படை உண்மைகள் நிறுவப்பட்டுள்ளனவா என்பதைத் தீர்ப்பில் தெளிவாகப் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

முன்னுதாரணத் தீர்ப்புகள்

• ராய் சந்தீப் எதிர் டெல்லி அரசு (2012): “சிறந்த சாட்சி” (Sterling Witness) என்பவர் யார் என்பதை விளக்கிய தீர்ப்பு. ஒரே சாட்சியின் அடிப்படையில் தண்டனை வழங்க, அந்தச் சாட்சியம் முழுமையாக நம்பத்தகுந்ததாகவும், முரண்பாடுகளற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
• கணேசன் எதிர் அரசு (2020): பாதிக்கப்பட்டவரின் சாட்சியம் நம்பகமானதாகவும் உண்மையானதாகவும் இருந்தால், அதன் அடிப்படையிலேயே தண்டனை வழங்கலாம்; ஆனால் அதன் நம்பகத்தன்மையை நீதிமன்றம் கவனமாக மதிப்பிட வேண்டும்.
• நவீன் தனிராம் பராய்யே எதிர் மகாராஷ்டிர அரசு (2018): சட்டப்பூர்வ அனுமானங்கள் செயல்பட அடிப்படை உண்மைகள் நிறுவப்பட வேண்டும்.
• வி.டி. ஜிங்கன் எதிர் உத்தரப் பிரதேச அரசு (1966): அனுமான விதிகளின் கீழ் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீதான சுமை, நிகழ்தகவுப் பெரும்பான்மை அளவிலானது.

இந்தத் தீர்ப்பு போக்சோ சட்டத்தைப் பலவீனப்படுத்துகிறதா?

இல்லை. இந்தத் தீர்ப்பு போக்சோ சட்டத்தின் அனுமான விதிகளை ரத்து செய்யவில்லை; அவற்றின் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடித்தன்மையையும் கேள்விக்குள்ளாக்கவில்லை. மாறாக, அவை எவ்வாறு சரியாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதையே தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதும், நிரபராதிகள் தண்டிக்கப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதும் – இவை இரண்டும் குற்றவியல் நீதி அமைப்பின் சம முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இலக்குகள். ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்படும்போது, உண்மையான குற்றவாளி தப்பிவிடுகிறார்; பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைக்கும் உண்மையான நீதி கிடைப்பதில்லை.

மேலும், இந்தத் தீர்ப்பு விசாரணை அமைப்புகளுக்கு ஒரு முக்கியச் செய்தியை வழங்குகிறது: போக்சோ வழக்குகளில் மருத்துவப் பரிசோதனை, தடய அறிவியல் சான்று சேகரிப்பு, வாக்குமூலப் பதிவு ஆகியவை முறையாகவும் விரைவாகவும் நடைபெற வேண்டும். விசாரணையில் ஏற்படும் குறைபாடுகள், உண்மையான குற்றவாளிகள் தப்புவதற்கும், நிரபராதிகள் தண்டிக்கப்படுவதற்கும் – இரண்டுக்குமே – வழிவகுக்கும்.

உண்மையில், இத்தகைய தீர்ப்புகள் போக்சோ சட்டத்தின் நம்பகத்தன்மையை வலுப்படுத்துகின்றன. ஒரு சட்டம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் வாய்ப்பு இருந்தால், அதன் மீதான பொது நம்பிக்கை குறையும். நீதிமன்றங்கள் ஒவ்வொரு வழக்கையும் கவனமாக ஆய்வு செய்கின்றன என்ற நம்பிக்கை இருக்கும்போதுதான், உண்மையான வழக்குகளில் வழங்கப்படும் கடுமையான தண்டனைகள் சமூகத்தில் முழு ஏற்பைப் பெறும். எனவே, சான்றுகளின் தரத்தை வலியுறுத்துவது, போக்சோ சட்டத்தை மேலும் வலிமையானதாகவும் நியாயமானதாகவும் மாற்றும் வழியே தவிர, அதைப் பலவீனப்படுத்தும் வழி அல்ல.

போக்சோ சட்டத்தின் பிற முக்கிய அம்சங்கள்

• பிரிவு 19 – கட்டாயப் புகார்: குழந்தைக்கு எதிரான பாலியல் குற்றம் குறித்து அறிந்த எவரும், சிறப்பு சிறார் காவல் பிரிவு (SJPU) அல்லது உள்ளூர் காவல்துறைக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்.
• பிரிவு 21 – புகார் அளிக்கத் தவறினால் தண்டனை: தெரிந்தும் புகார் அளிக்காதவர்களுக்குத் தண்டனை விதிக்கப்படலாம்.
• பிரிவு 22 – பொய்ப் புகாருக்குத் தண்டனை: தீய நோக்கத்துடன் பொய்ப் புகார் அளிப்பவர்களுக்குத் தண்டனை உண்டு; ஆனால் குழந்தை பொய்ப் புகார் அளித்தால் அதற்குத் தண்டனை இல்லை.
• பிரிவு 23 மற்றும் 33(7) – அடையாளப் பாதுகாப்பு: பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் பெயர், முகவரி, புகைப்படம், பள்ளி போன்ற அடையாளம் காட்டும் விவரங்களை ஊடகங்களோ எவருமோ வெளியிடக் கூடாது.
• பிரிவு 24, 26 – குழந்தை நட்பு நடைமுறை: குழந்தையின் வாக்குமூலத்தை அதன் வீட்டிலோ, விரும்பும் இடத்திலோ, பெண் காவல் அதிகாரி மூலம், சீருடை இல்லாமல் பதிவு செய்ய வேண்டும்.
• பிரிவு 35 – விரைவான விசாரணை: குழந்தையின் சாட்சியத்தை, நீதிமன்றம் வழக்கை எடுத்துக்கொண்ட 30 நாட்களுக்குள் பதிவு செய்ய வேண்டும்; விசாரணையை முடிந்தவரை ஒரு ஆண்டுக்குள் நிறைவு செய்ய வேண்டும்.
• சிறப்பு நீதிமன்றங்கள்: ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் போக்சோ வழக்குகளுக்கான சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் செயல்படுகின்றன.

பெற்றோர்களுக்கும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினருக்குமான வழிகாட்டி

1. உடனடியாகப் புகார் அளியுங்கள்: தாமதம் சான்றுகளைப் பலவீனப்படுத்தும். 1098 (குழந்தைகள் உதவி எண்), 112 (அவசர எண்), அருகிலுள்ள காவல் நிலையம் ஆகியவற்றை அணுகலாம்.
2. மருத்துவப் பரிசோதனை: அரசு மருத்துவமனையில் விரைவாக மருத்துவப் பரிசோதனை செய்யுங்கள்; சிகிச்சைப் பதிவுகளைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
3. சான்றுகளைப் பாதுகாக்கவும்: குழந்தையின் உடைகள் போன்றவற்றைத் துவைக்காமல், காவல்துறையிடம் ஒப்படைக்கவும்.
4. உண்மையை மட்டும் கூறுங்கள்: வாக்குமூலத்தில் நடந்ததை மட்டும், நடந்தபடியே கூறுங்கள். பின்னர் “மேம்படுத்தப்பட்ட” விவரங்கள் சேர்ப்பது வழக்கைப் பலவீனப்படுத்தும் என்பதை இந்தத் தீர்ப்பு காட்டுகிறது.
5. சட்ட உதவி: மாவட்டச் சட்டப் பணிகள் ஆணையக் குழு மூலம் இலவச சட்ட உதவியும், பாதிக்கப்பட்டோர் இழப்பீட்டுத் திட்டத்தின் கீழ் இழப்பீடும் பெறலாம்.
6. குழந்தைக்கு ஆதரவு: குழந்தை நலக் குழு (CWC), ஆலோசகர்கள் மூலம் மனநல ஆதரவு வழங்குவது அவசியம்.

விசாரணை அதிகாரிகளுக்கான சரிபார்ப்புப் பட்டியல்

இந்தத் தீர்ப்பின் வெளிச்சத்தில், போக்சோ வழக்குகளை வலுவாக்க விசாரணை அதிகாரிகள் கவனிக்க வேண்டியவை:

1. புகார் கிடைத்தவுடன் தாமதமின்றி முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) பதிவு செய்தல்.
2. 24 மணி நேரத்திற்குள் குழந்தையை மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்துதல்; பெண் குழந்தைக்குப் பெண் மருத்துவர் மூலம் பரிசோதனை.
3. உடைகள், பிற பொருட்களை முறையாகச் சேகரித்து, “சான்றுச் சங்கிலி” (Chain of Custody) உடைபடாமல் தடய அறிவியல் ஆய்வகத்திற்கு அனுப்புதல்.
4. தனியார் மருத்துவர் முதலில் சிகிச்சை அளித்திருந்தால், அவரது சிகிச்சைப் பதிவுகளை உடனடியாகக் கைப்பற்றுதல்.
5. குழந்தையின் வாக்குமூலத்தை ஆடியோ-வீடியோ மூலம் பதிவு செய்தல்; நீதித்துறை நடுவர் முன் BNSS பிரிவு 183 (முந்தைய CrPC 164) வாக்குமூலம் பெறுதல்.
6. சாட்சிகளின் முதல் வாக்குமூலங்களைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்தல்; பின்னர் முரண்பாடுகள் எழாமல் தடுத்தல்.
7. முன்விரோதம் போன்ற மாற்றுச் சாத்தியங்களையும் நடுநிலையாக விசாரித்து, குற்றப்பத்திரிகையில் அவற்றுக்குப் பதில் அளித்தல்.
8. குற்றப்பத்திரிகையை உரிய காலத்திற்குள் தாக்கல் செய்தல்.

தமிழ்நாட்டில் போக்சோ ஆதரவு அமைப்புகள்

தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் போக்சோ சிறப்பு நீதிமன்றங்கள், மாவட்டக் குழந்தைகள் பாதுகாப்புப் பிரிவு (DCPU), குழந்தைகள் நலக் குழு (CWC), அனைத்து மகளிர் காவல் நிலையங்கள் ஆகியவை செயல்படுகின்றன. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு மருத்துவம், சட்ட உதவி, மனநல ஆலோசனை, தற்காலிகத் தங்குமிடம் ஆகியவற்றை ஒரே இடத்தில் வழங்கும் “ஒருங்கிணைந்த சேவை மையங்களும்” (One Stop Centres) உள்ளன. பள்ளிகளில் “நல்ல தொடுதல் – தீய தொடுதல்” (Good Touch – Bad Touch) விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள், பள்ளிக் குழந்தைகள் பாதுகாப்புக் குழுக்கள் போன்றவையும் செயல்படுத்தப்படுகின்றன. பெற்றோர்கள் இந்த அமைப்புகளைப் பற்றி அறிந்து, தேவைப்படும்போது தயங்காமல் அணுக வேண்டும்.

குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்கான சட்ட உரிமைகள்

போக்சோ வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கும் நியாயமான விசாரணைக்கான அரசியலமைப்பு உரிமை (பிரிவு 21) உண்டு. அனுமானம் இருந்தாலும், குறுக்கு விசாரணை மூலம் சாட்சியங்களின் முரண்பாடுகளை வெளிக்கொணரவும், மருத்துவ மற்றும் தடய அறிவியல் சான்றுகளை ஆய்வு செய்யவும், தனது தரப்பு சாட்சிகளை முன்வைக்கவும் அவருக்கு உரிமை உண்டு. முன்விரோதம் போன்ற பொய்ப் புகாருக்கான காரணங்கள் இருந்தால், அவற்றை ஆவணச் சான்றுகளுடன் நிறுவலாம். ஆனால், இவை அனைத்தும் நீதிமன்ற நடைமுறைக்குள் மட்டுமே நடைபெற வேண்டும்; பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையையோ குடும்பத்தையோ அணுகுவது, மிரட்டுவது கடுமையான குற்றம்.

ஊடகங்களுக்கும் சமூக ஊடகப் பயனர்களுக்குமான எச்சரிக்கை

போக்சோ வழக்குகள் குறித்துச் செய்தி வெளியிடும்போது, பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் அடையாளத்தை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ வெளிப்படுத்தும் எந்த விவரத்தையும் – பெயர், பெற்றோர் பெயர், பள்ளி, தெரு, புகைப்படம், காணொளி – வெளியிடக் கூடாது. இது போக்சோ பிரிவு 23-இன் கீழ் தண்டனைக்குரிய குற்றம். அதேபோல், விசாரணை முடியும் முன்பே குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை “குற்றவாளி” என்று முத்திரை குத்துவதும், அவரது குடும்பத்தினரை இழிவுபடுத்துவதும் நியாயமான விசாரணைக்கு இடையூறாக அமையும். தீபக் வழக்கில், விசாரணை நீதிமன்றமும் உயர் நீதிமன்றமும் தண்டனை வழங்கிய பிறகும், உச்ச நீதிமன்றம் விடுதலை செய்துள்ளது என்பது, இறுதித் தீர்ப்பு வரும் வரை பொறுப்புடன் செய்தி வெளியிட வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்படும் ஒவ்வொரு பதிவுக்கும் பகிர்பவரே சட்டப் பொறுப்பாளி என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

வழக்கறிஞரின் பார்வை

இந்தத் தீர்ப்பு, போக்சோ வழக்குகளில் “அனுமானம்” மற்றும் “நிரூபணம்” ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான சமநிலையைத் தெளிவாக வரையறுக்கிறது. சட்ட நோக்கில், பிரிவு 29 ஒரு “சான்றுச் சுமை மாற்ற விதி” மட்டுமே; அது நீதிமன்றத்தின் சுதந்திரமான சான்று மதிப்பீட்டுக்கு மாற்றாகாது. அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர்களுக்கும் விசாரணை அதிகாரிகளுக்கும் இது ஒரு முக்கியப் பாடம்: அனுமானத்தை மட்டுமே நம்பி, சான்றுகளைச் சேகரிப்பதில் அலட்சியம் காட்டக் கூடாது. மருத்துவப் பதிவுகள், தடய அறிவியல் அறிக்கைகள், சாட்சிகளின் முதல் வாக்குமூலங்கள் ஆகியவை ஒத்திசைவாக இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். அதே நேரத்தில், இந்தத் தீர்ப்பை “போக்சோ வழக்குகளில் எளிதாக விடுதலை பெறலாம்” என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. நம்பகமான சான்றுகள் இருக்கும் வழக்குகளில், அனுமானம் முழு வலிமையுடன் செயல்படும். இந்தத் தீர்ப்பு நீதியின் இரு பக்கங்களையும் – குழந்தையின் பாதுகாப்பையும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் நியாயமான விசாரணை உரிமையையும் – சமமாக மதிக்கிறது. பாதுகாப்புத் தரப்பு வழக்கறிஞர்களுக்கு, குறுக்கு விசாரணையின் தரமே வழக்கின் முடிவைத் தீர்மானிக்கும் என்பதையும் இந்தத் தீர்ப்பு உணர்த்துகிறது. முதல் தகவல் அறிக்கை, மருத்துவ அறிக்கை, தடய அறிவியல் அறிக்கை, சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்கள் ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டு, முரண்பாடுகளை முறையாக வெளிக்கொணர்வதே அனுமானத்தை மறுப்பதற்கான சட்டப்பூர்வ வழி.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)

தொடர்புடைய செய்திகள்

• திருநெல்வேலி போக்சோ வழக்கு பதிவு
• DV சட்டம் புகார் – BNSS 528 அடிப்படையில் ரத்து: உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு
• முன்னறிவிப்பு இன்றி வாகனப் பறிமுதல் சட்டவிரோதம் – உச்ச நீதிமன்றம்

முடிவுரை

“நூறு குற்றவாளிகள் தப்பினாலும், ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்படக் கூடாது” என்பது குற்றவியல் நீதியின் பழமையான கோட்பாடு. அதே நேரத்தில், “ஒரு குழந்தைக்கு எதிரான குற்றம் கூடத் தண்டிக்கப்படாமல் போகக் கூடாது” என்பது நவீன சமூகத்தின் உறுதிப்பாடு. இந்த இரண்டு மதிப்பீடுகளுக்கும் இடையிலான நுட்பமான சமநிலையைத்தான் உச்ச நீதிமன்றம் தீபக் வழக்கில் வரையறுத்துள்ளது. போக்சோ சட்டம் குழந்தைகளுக்கான வலுவான கவசம்; அந்தக் கவசம் திறம்படச் செயல்பட, விசாரணையின் தரமும் சான்றுகளின் நம்பகத்தன்மையும் அவசியம். விரைவான புகார், முறையான மருத்துவப் பரிசோதனை, அறிவியல்பூர்வமான சான்று சேகரிப்பு, உண்மையான வாக்குமூலம் – இவையே ஒவ்வொரு போக்சோ வழக்கிலும் நீதியை உறுதி செய்யும் அடித்தளங்கள். சமூகமும் ஊடகங்களும், ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பை வைத்து அனைத்துப் போக்சோ புகார்களையும் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கக் கூடாது. பெரும்பாலான புகார்கள் உண்மையானவை; குழந்தைகள் பேசத் துணிவதே பெரும் சவால். அந்தத் துணிவுக்கு ஆதரவாக நிற்பதும், அதே நேரத்தில் விசாரணையின் தரத்தை உயர்த்துவதுமே இந்தத் தீர்ப்பிலிருந்து நாம் பெற வேண்டிய உண்மையான பாடம்.

ஆதாரங்கள்: Verdictum – 2026 INSC 1008, LiveLaw, SCC Online.

கட்டுரையாளர்: வழக்கறிஞர் சரவணன் ஆர் (Adv. Saravvanan R), வழக்கறிஞர் மற்றும் சட்ட ஆலோசகர், ராஜேந்திரா லா ஆபீஸ் எல்எல்பி (Rajendra Law Office LLP), சென்னை. குற்றவியல், போக்சோ மற்றும் மேல்முறையீட்டு வழக்குகள் தொடர்பான சட்ட ஆலோசனைக்கு: 📞 044-26533389 | 📱 +91-9994287060 | 🌐 www.lawyerchennai.com | 📩 sarav@lawyerchennai.com

பொறுப்புத் துறப்பு: இக்கட்டுரை பொதுத் தகவலுக்காக மட்டுமே; இது சட்ட ஆலோசனை அல்ல. உங்கள் தனிப்பட்ட சூழலுக்கு ஏற்ற ஆலோசனைக்கு தகுதியான வழக்கறிஞரை அணுகவும்.